Hallo hallo,
Dit is ons één na laatste eiland, Aruba. Om 08.15 uur stonden we weer ready for take off voor de laatste tour op deze geweldige onvergetelijke fantastische en vooral gezegende droomreis! Tjonge, tjonge, wat hebben we genoten en nog steeds genieten wij elk moment.
Vandaag dan Aruba. Helaas konden wij dit keer niet de stad in, want iedereen moest om 13.15 uur weer terug aanboord zijn. We kwamen om 12.30 uur van de tour terug, dus...........geen Aruba t-shirt, pet of what else!!! Okay, we hebben wel onze dure dollartjes in de knip gehouden. Aruba is eigenlijk het vlakste eiland van de ABC-eilanden. Tenminste wat wij hebben gezien, zijn alleen grote rotsblokken, rotsen, divi-divi bomen (zijn op alle 3 eilanden) en een wilde zee waarvan de golven tegen de rotsblokken aan beuken. Wel prachtig gezicht. Vanuit de bus konden wij alleen maar kwijlen naar de prachtige zandstranden met helder blauw water en de vele 'arme' knoekoe huisjes', geintje, het waren allemaal schitterende beach houses van armlastige buitenlanders.
De tour stopte onder andere ook bij "Fantastic Garden". Je wil niet weten, het was een soort Intratuin met voor de Arubanen misschien bijzondere planten, maar voor ons dus niets aan, want onze Intratuinen zijn wel tien keer zo groot. Zelfs onze plantenkas "Het Waaltje" in Papendrecht is groter en beter voorzien met bijzondere planten. Maar goed die Amerikanen vonden het prachtig, maar wij Nederlanders (ook de Duitsers) vonden het jammer van de tijd. Al met al we zijn in Aruba geweest en kunnen er nu ook over mee praten, toch?
Vandaag is onze Amy jarig, 7 jaar geworden, we hebben haar even gebeld en ons schatje dacht dat ik de verjaardagskaart vanuit Aruba had gestuurd. Volgens zeggen missen ze ons erg, toch wel een fijn idee dat je gemist wordt, niet?
Om 13.15 ging de scheepstoeter of hoe dat ding mag heten. We kunnen nog niet weg want een zekere miss Ann Hamilton was zoek en dus nog niet aanboord. Het systeem hier is geweldig, want bij het inschepen wordt er een foto van iedereen gemaakt en die foto correspondeert met je boordpas. Zo kunnen ze precies zien als je van boord bent gegaan en of je terug bent. Dit is de tweede keer dat het gebeurd dat iemand niet tijdig weer terug is van een of andere sightseeing. In Martinique gaf de kapitein het wachten al op toen ineens in de verte een echtpaar aan kwam rennen.
Goed, miss Hamilton (aardig op leeftijd) werd door een familielid tot aan de trap gereden en kon dus zo ondersteunt door een crewlid aanboord worden geholpen.
We varen nu naar het laatste eiland Halfmoon Cay, Bahamas (eigendom van de HAL) en het schip gaat flink te keer. Als je het niet wist zou je zeggen dat iedereen hier teveel in het glaasje heeft gekeken. Je kan op het dek ook niet echt rechtop lopen.
Morgen nog een hele dag op zee en donderdagmorgen komen we dan in Halfmoon Cay aan. Ben benieuwd wat ons daar te wachten staat, je hoort het wel!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten